Rozdział XXXII " Jeden wyjazd zmienia wszystko - OSTATNI "

Szłam ulicami Dortmundu a po mojej twarzy spływały łzy. Jestem na rozdrożu dróg: Marco i Kuba i chyba Mario. Nie wiem co robić, w którą drogę wejść. Trzech mężczyzn którzy są dla mnie najważniejsi. Z każdym przezyłam niesamowite chwile, do każdego coś czuję. Nie wiem co robić. Nie chcę ich starcić. Nie chcę ich zranić. Maszerując przez miasto, nie wiem kiedy dotarłam pod blok w którym mieszkałam z Marco. Wyszłam po schodach i otworzyłam drzwi. Gdy weszłam do środka zobaczyłam blondyna leżącego na sofie ze słuchawkami na uszach. Jak mnie zobaczył momentalnie wstał. Nie miałam siły z nim rozmawiać, więc weszłam do sypialni trzskając za sobą drzwiami. Spod łóżka wyjęłam małe biało zielone pudełeczko ze zdjęciami. Przeglądałam je wpatrując się w każde uważnie. Byłam wściekła na siebie, że wtedy wyjechałam i na niego że teraz kazał mi odejść i wracać do Marco. Co on może wiedzieć o tym co ja czuję? Ale może ma rację. Cofnęłam się do przeszłości, zapominając o tym co jest teraz. Nie mogłam wytrzymać sama ze sobą . Rzuciłam tym cholernym pudełkiem rozsypując wszytskie zdjecia po całym pokoju. Rzuciłam się na łóżko, chowając twarz w poduszkę i zaczęłam płakać. Poczułam po chwili jak ktoś mnie obejmuje. Marco. Wiedział że cierpię i przyszedł do mnie by byc ze mną. Początkowo nie chciałam aby był obok, ale emocje były górą, odwróciłam się wtulając w jego ciało. 

 - Marco... ja nie wiem co robic, nie wiem co czuję- powiedziałam patrząc mu w oczy

- Powiem ci cos, co moja babcia powiedziała mi gdy byłem mały: Życie to nie baj­ka...A wiel­ka miłość tra­fia nam się tyl­ko raz ...I jeśli ją przy so­bie masz, nie strać te­go, przez głupi strach .Cier­pienie bo­wiem, wpi­sane jest w nasze życie, łzy oczyszczają po­kaleczoną Twą duszę, a każda miłość jest in­na, to Ty mu­sisz czuć, która, to ta praw­dzi­wa ...- powiedział i pocałował mnie w czoło, po czym wyszedł i nie wrócił

_______

(Marco)

Dzisiejszy trening był dla mnie męczarnią. Nie miałem ochoty ganiać za tą głupią piłką. Cały czas się obijałem, a trener cały czas na mnie krzyczał, że się nie staram, ze się nie przykładam. Miałem dość. Zdjąłem koszulkę, rzuciłem na murawę i wyszedłem do szatni. Walnąłem w szafkę z całej siły kilka razy, aż poczułem ból i usiadłem wpatrując się w posadzkę.

- Marco co się dzieje?- zapytał Mario który przyszedł sparwdzić co się ze mną dzieje

- Nic- odpowiedziałem oschle

- Jak to nic? Na treningu jesteś tylko ciałem, a myśli krążą gdzie indziej. Daga? Kuba?

- Oboje

- Wyrzuć to z siebie. Pomoże ci.

- Powiedziąla mi że nie wie czy mnie kocha

- Coo? Jak to? Prosto w oczy ci tak powiedziała

- Nie dosłownie, ale tak to wywnioskowałem

- Czekaj, to co powiedziała

- Ze nie wie co robic, nie wie co czuje

- A ty co na to? 

- Powiedziałem żeby zastanowiła się kogo tak naprawdę kocha: mnie czy jego. Ja już mam dość tego wszystkiego. Odkąd ją poznałem to ciągle coś nam staje na drodze. Może po prostu nie jest nam pisane być razem

- Postaraj się ją zrozumieć. Ona ma dziewiętnaście lat. W jej życiu już się tyle wydarzyło. Ostatnio mało nie zginęła. Może to też powoduje że mysli inaczej. Daj jej trochę czasu

- Może masz rację. Wróce do domu. Porozmawiam z nią, na spokojnie bez emocji.- powiedziałem i przebrałem się. Wziąłem torbe i udałem się do domu.

(Daga)

Była już godzina 14.30. Nie długo powinien wrócić Marco. Pozbierałam zdjęcia i usłyszałam otwierające się drzwi i rzucone kluczyki na stół. Wyszłam z sypialni i zobaczyłam blondyna. Podbiegłam do niego i przytuliłam go najmocniej jak mogłam. Wziął mnie na ręce i usiadł ze mną w salonie.

- Przepraszam- powiedziałam nadal go przytulając

- Kochanie, nie przepraszaj. Rozumiem cię

- Nie chcę cię stracić bo cię kocham

- Też cię kocham- powiedział i mnie pocałował czule. Po chwili leżelismy obok siebie przytuleni

- Mogę cię o coś prosić?

- Proś o co tylko chcesz

- Pojedziesz ze mną na lotnisko?

- Na lotnisko? Chyba nie zamierzasz znowu mi uciec?!

- Nie, nie. Chcę się z kimś pożegnać. Zalezy mi na tym. Bardzo.

- Dobrze, ubierz się i jedziemy. Zrobiłam jak kazał i niedługo po tym byliśmy już na lotnisku. Stał obok szklanej szyby rozmawiając z Mario. Byłam troche zaskoczona. Nie wiedzialam że się zaprzyajźnili. Zobaczyli mnie i Mario przyszedł do nas. 

- Idź do niego- popchnął mnie Marco uśmiechając sie

- Przyjechałaś?

- Obiecałam, a po za tym musiałam cię zobaczyć.

- Dziękuję, że jesteś tutaj- powiedzial i mnie przytulił. Już chyba ostatni raz czuję te jego bliskość. Bałam się tego rozstania. Bałam sie że stracimy ze sobą kontakt.

- Zostań ze mną. Nie potrafię żyć bez ciebie- powiedziałam juz płaczliwym głosem

- Potrafisz. Oboje potrafimy żyć bez siebie. Ja zawsze jestem przy tobie rozumiesz? - zaczęłam płakać - Cze­mu płaczesz?
- Bo zno­wu czuję się sa­ma.
- Jeszcze się nie nau­czyłaś, że ludzie przychodzą i od­chodzą?  

- Nauczyłam,ale nie chcę abys ty odszedł.

- Nie odchdzę na zawsze. Może już wkrótce tutaj wróce. Może szybciej niż ci sie wydaje.- powiedział i mnie pocałował. Ostatni raz.

- Kocham cie Kosa- powiedziałąm gdy zaczął oddalac sie - Tak cholernie cie kocham....

Marco podszedł do mnie objął i ruszylismy do samochodu.

- Gdzie jedziemy?- zapytałam gdy zmienił tor jazdy

- Zobaczysz- odparł. Zawiózł mnie na stadion. Złapał za dłoń i zaprowadził na trybuny. Usiedliśmy razem obok siebie przytulając się.

- Pieknie tutaj..- powiedziałam. Właśnie zachodziło słońce. Zawsze z Marco podziwialismy takie momenty.

____

- O czym cza­sem myślisz? – spy­tała szep­tem, nie szep­tem, krzy­kiem, ale bar­dzo, bar­dzo cichut­ko.
- O czym? – za­wahał się a na je­go us­tach wid­niał uśmiech. Po­całował ją bar­dzo, bar­dzo le­ciut­ko, wsunął rękę w jej włosy i powiedział

- O tobie. O tym jak bardzo cię kocham, jak bardzo mi na tobie zalezy. Jesteś moim światem i chcę aby tak było zawsze- i znów ją pocałował. Odwzajemniła pocałunek, ale w głebi duszy pragneła aby obok niej był ktoś inny. Może trochę się pogubiła. Ale czuła w głebi serca że jej życie nie ustabilizowało się po przyjeździe do Dortmundu. Zawirowało jeszcze bardziej. Kochała go, ale nie była do końca przekonana czy to jest właśnie ta prawdziwa miłość na zawsze. Po głowie krązyły jej słowa : Pierwsza miłość nie rdzewieje.

W tym momencie przypomniała sobie słowa przyajciółki ze szkoły podstawowej :Zdarza się, że pier­wsza miłość nie prze­mija. Ona się tyl­ko prze­radza w pier­wszą-os­tatnią miłość życia. 

- Kocham cię- powiedział

- Też cię kocham- odpowiedziała ale nie była pewna czy mówi to szczerze....

              

***

 Sta­ra miłość nie rdze­wieje. Ta pier­wsza miłość jest naj­większa i na całe życie. Na­wet jeśli nie będzie się z tą osobą, na­wet jeśli będzie się próbo­wało za­pom­nieć al­bo będzie się prze­kona­nym, że to już zam­knięty roz­dział to tak nap­rawdę po ja­kimś cza­sie to wra­ca. Wra­ca za każdym ra­zem, gdy się tą osobę wspo­mina. O tej pier­wszej miłości się nie za­pomi­na. Na­wet ta szcze­nięca miłość może się oka­zać tą na całe życie.

*** 

_______

 DZIĘKUJĘ WAM KOCHANE CZYTELNICZKI <33

Nie wierzę że to już koniec... Może spodziewałyście się innego zakończenia ale cóż... wymyśliłam aby zakończyć to w taki sposób bo moze niedługo tu wróce z kontynuacja - CZĘŚĆ II, mam kilka pomysłów ale nie wiem jak to wyjdzie w praktyce ;) jestem wdzięczna Wam wszystkim za to że czytałyście i komentowałyście. Dziękuję z całego serca <33 Niedługo kolejne opowiadanie...może już w ten weekend :) jesli chcciałbyście zostać powiadomione o nowym opowiadaniu to zostawcie linki ;) na  pewno powiadomię :) Jeszcze raz bardzo Wam dziękuję !! Kocham Was za to że byłyście ze mną !! Cieszę sie że sprawiało Wam przyjemność czytanie moich wypocin a mi pisanie dla Was !! Dziękuję !! Kocham Was !! <333

Pozdrawiam 

Pyśka ;**  

PS: Czekam na Wasze komentarze na zakończenie <3