Rozdział XXVII " Podobno zastrzelono dziewczynę jakiegoś piłkarza "

(Lewy)


Impreza zaczęła sie rozkręcać, ale jakoś myslami byłem gdzie indziej. Daga wyszła, Marco za nią i do tej pory nie wrócili. Zacząłem się martwić. Miałem dziwne przeczucie że coś się wydarzyło. Coś nie dobrego.
- Halo! - przed oczami machał Kuba
- Mówiłeś coś?- zapytałem zdezorientowany
- Nie, ale co tak siedzisz zamyślony?
- Martwię się. Oboje wyszli już chwilę temu. Chyba pójdę sprawdzić co z nimi
- Lewuś, nie panikuj. Pewnie poszli razem do łazienki się zabawić- zaczął żartować Błaszczykowski
- Ani słowa więcej!- wstałem od stołu. Zdenerwował mnie tym.
- Stary, przepraszam.- odparł Kuba
- Lewy, ma rację. Pójdziemy sprawdzić gdzie oni zniknęli- poparł mnie Mario. Już mieliśmy odejść od przyjaciół, gdy ktoś wyłączył muzykę w klubie i pojawiła się policja, ochrona. Nikt nie wiedział co się dzieje. Popatrzylismy na siebie. Policja oznajmiła że nikt nie może ruszyć się z budynku. Obok stał jakiś chłopak który chyba dopiero co przyszedł
- Przepraszam, nie wiesz może co się stało?- zapytałem chłopaka
- Podobno zastrzelono dziewczynę jakiegoś piłkarza- oznajmił i odszedł ode mnie. Poczułem się jakby ktoś wbił mi nóz w plecy. Bez słowa ruszyłem ku wyjściu nie patrząc na zatrzymającą mnie policję. Moi znajomi ruszyli za mną. Stojąc przed budynkiem zobaczyłem karetkę. Obok stał Marco krzycząc coś, a na noszach była... była Daga. Nie wierzę. To ona. Moja mała bezbronna Dagusia. Zamknęli ją w karetce i odjechali. Marco usiadł na murku, gdyż nie pozwolono mu jechać z nią. Schował twarz w dłoniach. Podbiegłem do niego jak najsybciej mogłem.
- Boże, Marco co się stało?!
- Zabrali ją. Nie pozwoli mi jechać. Ktoś strzelał. Nie pomogłem jej. To moja wina. Powinienem byż z nią- bełkotał. Podniosłem go, wezwalismy taksówkę i pojechaliśmy do szpitala. Kuba i Łukasz z żonami pojechali do domów. Obiecalismy ze damy znać co z dziewczyną. Cathy też nie pojechała. Mario nie chciał tego. Po kliku minutach bylismy na miejscu. Starlismy się kogoś zapytać o Dagę ale nikt nie chciał nam nic powiedzieć. Jakaś starsza pielegniarka wskazała nam oddział gdzie ona jest i powiedziała że jest na sali operacyjnej.


(Marco)


Nie mogłem uwierzyć w to co się przed chwilą stało. Miałem nadzieję że to jakiś okropny koszmar i za chwilę się obudzę a ona bedzie obok mnie. Będę mógł ją przytulić, pocałować i powiedzieć jak bardzo ją kocham. Stałem waląc ręką o ściane. Nie panowałem nad sobą. Emocje były górą i czułem jak skrzą mi się oczy a po chwili wypływają łzy bólu i goryczy. Usiadłem na krześle chowając twarz by nie pokazać mojej słabości. Poczułem dotyk czyiś dłoni. To Mario. Usiadł obok mnie. Pocieszał. To nic nie dało.
- Wyjdzie z tego zobaczysz
- Nie Mario!!! Tracę ją- krzyczałem na niego ale on sobie z tego nic nie robił. Znał mnie. Był przyjacielem.
- Marco teraz to ty musisz byc silny za was oboje. Daga to silna dziewczyna. Poradzi sobie.- mówił a ja miałem nadzieję że tak właśnie będzie. Przyszedł Lewy.Był zadzwonić do jej rodziców. Nagle otworzyły się drzwi sali operacyjnej. Wyszedł lekarz. Od razu wstałem na równe nogi.
- Czy jesteście jej rodziną?- zapytał
- Nie, ale jesteśmy jej najbliższymi przyjaciółmi, a Marco jest jej chłopakiem- odparł Lewy wskazując na mnie
- A czy sa może jej rodzice?
- Nie, będą dopiero za około trzy godziny. Lecą samolotem z Polski- poinformował Robert
- Nie możemy tyle czekac
- Co sie dzieje!?- krzyknąłem na lekarza bo nie mogłem znieść tej niepewności
- Jest w cięzkim stanie. Bardzo ciężkim. Straciła mnóstwo krwi, a ma bardzo rzadką grupę. Nie posiadamy tyle w laboratorium- oznajmił chłodno
- Jaka to grupa?- zapytałem mając nadzieję że taka jak moja
- 0RH- - oznajmił 
- Ja oddam jej krew. Tyle ile potrzeba- chłopaki spojrzeli na mnie, a Lewy z wdzięcznością. Po chwili przyszła pielegniarka i zaprowadziła mnie do małej sali aby pobrać krew.


(Mario)


Nie wierze. Po prostu nie wierzę. Leży tam na stole operacyjnym na granicy życia i śmierci. Tyle chciałbym jej powiedzieć. Miałem tyle okazji. Ale nie. Ja zawszę muszę unieść sie honorem. A teraz może nie zdąże nawet spojrzeć jej w oczy i przeprosić. Tylko  ten głupi list. Tylko na tyle było mnie stać. Może go wogóle nie przeczytała? Nie wie że ją Kocham? Cały czas sobie powtarzam ze będzie dobrze. Chcę pokazać Reusowi że ma nas. Teraz to Daga jest najważniesza. Liczy się tylko ona i nic więcej.


(Marco) 


Stałem wpatrując sie w niebo. Minęły trzy godziny. Nadal nie wiedziałem co z Dagą. Nie dawno przyjechali jej rozdzice. Tylko się przywitałem i odszedłem od nich. Nie miałem ochoty z nikim rozmawiać, a zwłaszcza z jej rodzicami, których pierwszy raz zobaczyłem. Zaczęło mi sie kręcić w głowie więc usiadłem na parapecie szpitalnego okna. Mario przyniósł mi gorącą kawę. Tego potzrebowałem. Takiego mocnego kopa który postawi mnie na nogi. Usiadł obok mnie. Obaj siedzieliśmy w ciszy patrząc na niebo.
- Wiem że to nie jest odpowiedni moment, ale mogę cię o coś zapytać?- odparł Mario i popatrzył na mnie
- Mów
- Dałem ci kiedyś list abyś przekazał go Dadze- wymawiając jej imię załamał mu sie głos- Przeczytała go?
- Tak, przeczytała- oparłem a on skinął głową- Ale to co napisałeś już niedługo sam jej powiesz prosto w oczy- dodałem
- Na pewno- odpowiedział a na jego twarzy pojawił się minimalny usmiech. Na korytarz wyszedł lekarz. Szybko podeszliśmy do niego,a obok stał już Lewy i rodzice dziewczyny.
- Doktorze...?- zapytałem niepewnie. Bałem się najgorszego. Tego że ją straciłem. Popatrzył na mnie i zdjął okulary z twarzy. Nic nie odpowiedział tylko wbił wzrok w posadzkę. Postanowiłem ponownie zapytać, mimo że jakiekolwiek słowo ledwo przechodziło mi przez gardło
- Doktorze......        

***

Być może śmierć, jest początkiem życia?
Być może cier­pienie, jest początkiem nasze­go szczęścia?
Być może... 

***

______

Aż się boję waszych reakcji na takie zakończenie ;D Dziękuję Wam za to że jesteście i czytacie te moje bzdury :) Dziekuję ;* Kocham Was za to <33

Pyśka