Rozdział XIII " Czekałeś tylko na moje potknięcie "

(Marco)

Siedziałem sam na kanapie w swoim mieszkaniu przy przygaszonym świetle i trzymałem woreczek lodu na twarzy. Bolało jak cholera, ale nie dziwię się. Mario przecież trenuje boks i jest w tym naprawdę niezły. Nieważne za jaki weźmie się sport, wszędzie mógłby odnosić sukcesy. Ale należało mi się. Chyba chciał mi pokazać jakim jestem kretynem i udało mu się. Sam nie wiem co mną kierowało. Byłem niczym w transie- sądziłem że ten jeden wyskok niczego nie zmieni a Daga o niczym się nie dowie. Dociera do mnie że nawet gdyby o niczym nie wiedziała to nie mógłbym jej spojrzeć w oczy i sam bym jej powiedział. Najgorsze jest to że straciłem ją, i przyjaciół. Robert się do mnie nie odzywa. Nie dziwię mu się. W końcu skrzywdziłem jego najbliższą przyjaciółkę, a Mario? Jemu to nie mam się nawet co pokazywać, bo oberwę drugi raz i nie będę miał się jak pokazać na ulicy. Jestem kretynem. Teraz muszę to jakoś naprawić, ale nie wiem czy dam radę. A w dodatku cały czas mam słowa Mario w głowie: " Ona jest dla mnie ważna, a może nawet najważniejsza. Kocham ją".   

__________________

- Mario, przywieźli kolację?- zapytałam gdy chłopak wszedł do salonu
- Co? Nie, to był ktoś z firmy reklamowej...- zaczął tłumaczyć. Widziałam po nim że kłamie.
- On tu był, prawda?- zapytałam
- Nie, mówię że..
- Mario, znam cię nie kłam bo i tak ci to nie wychodzi- odparłam bo wiedziałam że Marco tu był ale brunet za nic nie pozwolił mu wejść do mieszkania
- Tak, był tutaj. Chciał się z tobą zobaczyć- powiedział i usiadł obok mnie
- Co mu powiedziałeś?- A co mogłem powiedzieć? Powiedziałem prawdę że cię zranił i nie chcesz go widzieć na oczy- odparł ze smutkiem w głosie i się do mnie przytulił. Siedzieliśmy jeszcze chwilę. Niedługo potem przyjechał dostawca z restauracji z zamówioną kolacją. Zjedlismy i poszliśmy oboje spać.

______________


Obudziłam się w łóżku Mario. Na czas mojej obecności w jego domu on sypiał na kanapie w salonie. Usiadłam na łóżku nie wiedząc co teraz będzie. Na telefonie miałam mnóstwo  nieodebranych telefonów i sms’ów od Marco. Nie miałam teraz do tego głowy. Wstałam i udałam się do kuchni, gdzie był już Mario
- Hej skarbie. Zrobiłem ci śniadanie
- mmmmm... dziękuję jesteś kochany- pocałowałam go w policzek i przytuliłam.
- Oj widzę że ktoś ma dzisiaj doła. Trzeba temu zaradzić. Kino, lody a może zakupy? Mnóstwo nowych ubrań, butów. Co ty na to?
- Nie mam ochoty na nic. Chcę spędzić ten dzień przed telewizorem. Mogę?
- Pewnie, że możesz. Ja mam dzisiaj trening o 13.00 przez dwie godziny a potem jestem do twojej dyspozycji.
- Fajnie, dzięki. Tylko nie zrób czegoś głupiego
- Daga, przeciez...- Mario proszę. Znam cię i wiem co potrafisz zrobić pod wpływem emocji
- Dobrze, postaram się opanować.- odparł Mario i poszedł na trening, a ja siedziiałam przed telewizorem. Zadzwoniła Ania, zeby pogadac. Oczywiscie wiedziala co sie stalo, Lewy jej powiedzial, ale nie rozmawialysmy o tym. 


(Marco)
Obudziłem się taki zdołowany i nie miałem ochoty iść na trening, ale trener by mi nie darował mojej nieobecności. Zwlokłem się z łóżka, wziąłem torbę w której był strój, buty i wrzuciłem tylko wodę mineralną. Podszedłem do lustra przed wyjściem i niestety nie dało się nie zauważyć siniaka na twarzy. Cóż, niedługo zejdzie- pomyślałęm i udałem się w kierunku Signal Iduna Park
.- Marco co ci się stało?!- krzyknął trener gdy mnie tylko zobaczył. Widziałem że przy wejściu na stadion stoi Mario
- A nic takiego. Wracałem późno do domu i jacyś palanci mnie zaczepili- odparłem i udałem się do szatni. Trening minął w niezbyt najmilszej atmosferze. Nie rozmawiałem ani z Lewym ani z Mario. Trener coś zauważył, ale nic nie powiedział. Pewnie doszedł do wniosku że sami to załatwimy.Wszyscy sie przebrali i wyszli więc wszedłem do szatni. Nie chciałem z nikim rozmawiać, po prostu nie miałem ochoty. Na ławce zobaczyłem jeszcze torbę i ubrania Mario. Chciałem jak najszybciej wyjść by się na niego nie natknąć, ale miałem pecha bo zaraz po mnie wszedł do szatni.
- Boli?- zapytał ściagąjąc buty
- Trochę, ale ty słabo nigdy nie uderzasz a po za tym należało mi się
- No należało ci się jak nigdy. Dlaczego to zrobiłeś, co ? Dało ci to jakąś satysfakcję, że każda może być twoja czy co ? Nie rozumiem. Ty nigdy tak nie traktowałeś dziewczyn w przeciwieństwie do mnie.
- Nie wiem. Sam nie wiem dlaczego to zrobiłem. Ale widzisz teraz role się odwróciły. Ja stałem sie niegrzecznym chłopcem a ty najlepszym pocieszycielem. A jak ona sie trzyma?
- Dobrze, myślałem że ciężko będzie sie jej otrząsnać, ale znów jest sobą. A co masz na myśli że odwróciły się role?
- To że dawniej to ty bawiłeś się dziewczynami, podrywałeś a potem zostawiałeś bez słowa. A teraz jest na odwrót. Dla Dagi jesteś najbliższą osobą. Czekałeś tylko na moje potknięcie.
- O czym ty mówisz?- zapytał z niedowierzaniem Mario
- Nie udawaj. Zawsze ci się podobała. Odkąd ją tylko zobaczyłeś. Poźniej była ta historia ze mną, ale znów jest wolna. Mieszka z tobą, jesteś dla niej wsparciem, najbliższym przyjacielem. Droga wolna, nie?
- To nie jest tak. Ja NIGDY nie odbiłbym dziewczyny kumplowi!
- Ona nie jest już moją dziewczyną. Jak coś to ja nie mam pretensji, nie patrz na mnie. Zachowałem się jak dupek i nie mam co liczyć na wybaczenie z jej strony. Mam tylko nadzieję że między nami nic się nie zmieni. Jesteśmy przyajaciółmi od lat i może niech będzie tak dalej?
- Stary, kumple na zawsze. Żadna dziewczyna tego nie zmieni. Nawet Daga.
- Nawet nie wiesz jak mi ulżyło- odparłem i udalismy się do wyjścia ze SIP.

__________


Minął tydzień. Nadal mieszkam u Mario. Kilka razy widziałam się z Robertem. Rozmawialiśmy. Było tak jak dawniej. Niedzielę spędziłam własnie z nim i Mario grajac na PlayStation, byliśmy na basenie i w kinie. Zapomniałam o wszystkim i cieszyłam się tym co jest teraz. Wieczorem kiedy Mario juz spał, ja siedziałam na balkonie rozmyślając o wszystkim. Stwierdziłam że w końcu muszę pojawić się na Signal Iduna Park. Klopp powiedział że mogę zrobić sobie wolne tak długo ile potrzebuję, ale wiedziałam że ten dzień  nadejdzie. Będę musiała się z nim spotkać, spojrzeć mu w oczy i szczerze pogadać. Wiedziałm że nie nie będzie to łatwe dla nas obojga. Na dworze zrobiło się chłodno wiec poszłam do sypialni i zasnęłam. Rano obudził mnie Mario, który przyszedł do mnie. Połozył się obok mnie i bawił się moimi długimi włosami, które opadały mi na twarz. Gdy zobaczył że śię budzę, przybliżył się do mnie i pocałował w policzek. Przytuliłam się do niego, bo przy nim czułam się bezpiecznie. Czułam bicie jego serrca.
- Martwie się o ciebie- zaczał
- Dlaczego?
- Bo jestes spokojna. 
- Rozmawialismy już o tym- odpowiedziałam
- Wiem, pamiętam. Myslalem ze po tym co cie spotkalo nie bedziesz mogla dojsc do siebie. Wygladasz na taka delikatna, dziewczyne ktora latwo zranic
- Masz rację, łatwo mnie zranić, a poźniej cieżko jest zdobyc ponownie moje zaufanie, ale było minęło. Nie ma co do tego wracać. Dla mnie liczy sie to co jest teraz
.- Impnujesz mi. Wiesz?
- Serio? Czym?
- Tym ze jestes dzielna. Nie poddajesz się.- po tych slowach umilkł.
- Mogę iść dzisiaj z tobą na trening?- zapytałam usmiechając się do niego
- Jesteś gotowa? Nie zwcześnie?
- Oj tam, przecież kiedyś muszę z nim pogadać.
- Dobra, jeśli chcesz . To zbierajmy się, za poł godziny trening.
Wstałam szybko, ubrałam się. Poszłam do kuchni po jogurt i wyszłam z Mario z mieszkania

_______________________



Bałam się trochę, ale doszłam do wniosku że co ma być to będzie. Mario poszedł do szatni a ja na stadion usiaść na ławce. Po chwili przyszedł trener. Bardzo się ucieszył na mój widok. Za chwilę zaczęli schodzić się piłkarze. Zobaczyłam się z Robertem, Przyszli wszyscy oprócz Mario i Marco. Postanowiłam póść do szatni sparwdzić czy się coś nie stało. Weszłam do środka, a oni siedzieli i rozmawiali
.- Cześć Marco- starałam się w miarę uprzejmie powitać
- Cześć Daga- powiedział niepewnie
- Mario zostawisz nas chwile samych. Proszę
- Zgoda- pocałował mnie w czoło i wyszedł. Przez chwilę panowała cisza.
- Jestem dupkiem. Nie będę się usprawiedliwiał bo nie mam nic na swoją obronę. Przepraszam, choć wiem że to nie ma dla Ciebie żadnego znaczenia. Jestem tylko to wstanie powiedzieć. Mam nadzieję, że kiedyś mi wybaczysz, choć chyba nie mam co na to liczyć.- spojrzał na mnie. Widziałam że jest mu ciężko, że żałuję.
- Masz rację jesteś skończonym dupkiem, ale przyjmuję przeprosiny i Ci wybaczam.- powiedziałam uśmiechając się do niego
- Jak to? Nie rozumiem? Zraniłem Cię, a ty mnie traktujesz tak jakby się nic nie stało?
- Mówisz jak Mario.To co, mam to ciągle rozpamiętywać? Przecież to nie ma sensu. Nie zapomne nigdy tego co mi zrobiłeś, ale nie chcę cię stracić. Nadal cie kocham, ale nie potarfię znowu ci zaufać i być z tobą. To dla mnie za trudne. Liczę na twoją przyjaźń i że będzie tak jak kiedyś. Przyjaźń?- zapytałam
- Kocham cię i nie chcę cię starcić. Przyjaciele?
- Przyjaciele.- przytuliłam go i dotarło do mnie że tęskniłam za nim. Ale między nami to już koniec.

____________

I jak rozdział? Dłuzsza przerwa w dodawaniu postów, ale niestety -szkoła. Dzisiaj zamierzam napisać kilka nowych rodziałow, mam mnóstwo pomysłów :) zobaczymy co z tego wyjdzie heh :D Dziekuję Wam bardzo za komentarze pod ostatnim rozdziałem, i bardzo mnie to zmotywowało do dalszego pisania. Czekam na komentarze :)

Pyśka